ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΗ - ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΡΑΓΚΟΣ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΡΑΓΚΟΣ
ΣΤΙΧΟΙ ΓΙΩΤΑ ΞΕΝΟΥ
ΜΟΥΣΙΚΗ -ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ

Μια νυχτα δεν ειναι αρκετή ,

Την πολυσέλιδη ζωη μου δεν μπορείς
Σε μια βραδιά να την διαβάσεις ,
Πρεπει μαζι μου να καθίσεις πιο πολυ
Να την ακούσεις να την νιώσεις να την μάθεις ,

Μια νυχτα δεν ειναι αρκετή
Για να σου πω τι εχω περάσει
Πρεπει να μείνεις για να δεις
Γιατι πονω ,γιατι νωρίς ,εχω γεράσει

Μια νυχτα δεν ειναι αρκετή
Για να σου πω τα βάσανα μου ,
Ξέρω θα κλαψεις οταν δεις
Να ανοίξουνε οι πόρτες της καρδιάς μου

Της πολυσέλιδης ζωής μου τα φτερά
Έχουν ματώσει απο πόνο και αδικία
Τα ονειρα μου ολα πήρανε φωτιά
Έχουν καεί απο του κόσμου τη κακία

ΑΔΕΙΑ ΔΩΜΑΤΙΑ -ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΡΑΓΚΟΣ

Άδεια δωμάτια -Δημήτρης Φράγκος
Μουσικη ..Γιαννης βενιζελος
Στιχοι Γιωτα Ξενου

Άδεια δωμάτια

Έφυγες έτσι ξαφνικα ενα πρωί
Και αφησες πισω τα ονειρα μας ματωμένα
Για πες μου ομως πως θα ζησω στη ζωη
Αφου δεν θα εχω πια στο πλάι μου εσενα

Γυρνώ στους δρόμους σαν σκιά
Διχως να ξερω που πηγαίνω
Αυτα που χτίζαμε μαζι τωρα κοιτώ
Και καθε ωρα που περνά εγω πεθαίνω

Άδεια δωμάτια που καποτε σιγύριζες 

Τώρα τα βλέπω και πονάει η καρδιά μου 

Ενα σκυλάκι που αγαπούσαμε και οι δύο 

Ακολουθαει σιωπηλό τα βήματα μου

Τώρα τολμώ να σου το πω πόσο σ' αγάπησα
Και ευχαριστω για όλα αυτά που μου είχες δώσει
Τωρα φωνάζω δυνατά μα δε μ' ακούς
Και δεν υπαρχει πια κανενας να με νοιωσει

Πλαγιάζω μόνος δεν ακούω την ανάσα σου
Σε ένα κρεβάτι που δεν ξέρει να αγαπάει
Ξυπνώ τις νύχτες σε ζητάω με παράπονο
Ενα τσιγάρο μονάχα παρέα μου κρατάει

Γυρνώ στους δρόμους σαν σκιά
Διχως να ξερω που πηγαίνω
Αυτα που χτίζαμε μαζι τωρα κοιτώ
Και καθε ωρα που περνά εγω πεθαίνω

Άδεια δωμάτια που καποτε σιγύριζες
Τώρα τα βλέπω και πονάει η καρδιά μου
Ενα σκυλάκι που αγαπούσαμε και οι δύο
Ακολουθαει σιωπηλό τα βήματα μου

Τώρα τολμώ να σου το πω πόσο σ' αγάπησα
Και ευχαριστω για όλα αυτά που μου είχες δώσει Τ
Tωρα φωνάζω δυνατά μα δε μ' ακούς
Και δεν υπαρχει πια κανενας να με νοιωσει

Συγνώμη που δεν μπόρεσα το χαρο να παλέψω
Προσπάθησα μα ήτανε αυτός πιο δυνατός
Τον παρακάλεσα την θέση σου να πάρω
Μα εφυγε χαράματα με σένα δυστυχως

Γυρνώ στους δρόμους σαν σκιά
Διχως να ξερω που πηγαίνω
Αυτα που χτίζαμε μαζι τωρα κοιτώ
Και καθε ωρα που περνά εγω πεθαίνω

Τώρα τολμώ να σου το πω πόσο σ' αγάπησα
Και ευχαριστω για όλα αυτά που μου είχες δώσει
Τωρα φωνάζω δυνατά μα δε μ' ακούς
Και δεν υπαρχει πια κανενας να με νοιωσει

Γιωτα ξενου

Το χρυσό κλουβί

Ένα παραμύθι το χρυσό κλουβί , Που δένει ο λόγος με τις υπέροχες εικόνες του Γιώργου Σαλπιγγίδη θα δημιουργήσει στα παιδιά Όμορφα συναισθήματα που θα τα διδάξουν πως η ζωή δεν αξίζει δίχως την ελευθερία,
Μεγαλώνοντας με τέτοιες αξίες θα κερδίσουν Θάρρος δύναμη και σκέψη, σαν την σκέψη που έκανε αυτό το ωραίο πουλί του παραμυθιού, γιατί αξίζει να Θυσιάζεται κάνεις για την ελευθερία του, γιατί δίχως αυτήν δεν υπάρχει ζωή,
Το χρυσό κλουβί Μας διδάσκει πως όταν έχεις υπερηφάνια και δύναμη ψυχής και δεν υπολογίζεις τα πλούτη και τα μεγαλεία,
Δε γίνεσαι δούλος αλλά παλεύεις με ότι δύναμη έχεις για την ελευθερία σου αυτό μας διδάσκει αυτό το Όμορφο πουλί που βρήκε τρόπο να δραπετεύσει από τα μεγαλοπρεπής παλάτια,,,των Βασιλιάδων,
Tο χρυσό κλουβί ένα παραμύθι που θα εντυπωσιάσει μικρούς και μεγάλους !
Πρέπει να μάθουμε να τα αγαπάμε και εμεις οι μεγάλοι, γιατι μέσα απο τα παραμύθια μαθαίνουμε αλήθειες που μας κάνουν Καλύτερους δυνατούς και Σοφότερους !!!

Συγγραφέας: Γιώτα Ξένου-Καράντζαλη
Εκδοτικός Οίκος:
Bookberries Publishing
Εικονογράφος:Γιώργος Χ. Σαλπιγκίδης
https://www.bookberries.gr/vivlia/to-xruso-klouvi-detail

Εδω θα το βρειτε :
https://www.bookberries.gr/vivlia/to-xruso-klouvi-detail

Τους έλεγα

Τους έλεγα

Παρακαλούσα κάποτε
όλοι να το σκεφτούνε ,
αυτό που παν´να κάνουνε
μπροστά τους θα το βρούνε,
Με μίσος μου απαντούσανε
Και με κακολογούσαν
Με διεγράφαν συνεχώς
Και άσχημα μου μιλούσαν ,

Τους έλεγα οι αθεοι
Πως θα μας καταστρέψουν
Αυτοι μπέσα δεν εχουνε
Παιχνίδια θα μας παίξουν ,

Έβλεπα Μπρος μου το βοριά
Και το μεγάλο κύμα,
Και έλεγα θεέ μου βοήθησέ
Αυτό θα είναι κρίμα,

Το πνεύμα όμως το κακό
Άπλωσε τα φτερά του,
Μαυρίζοντάς τον τόπο μου
Και τα υπάρχοντά του,,

Λόγια δεν εχω πια να πω
Ουτε και να φωνάξω,
Και αυτό που μου απομείνε
Σε μια γωνία να κλάψω ,,

Να κλάψω με παράπονο
Με πίκρα στην ψυχή μου
Μου κλέψαν την πατρίδα μου
Και χάθηκε η ζωη μου

Γιώτα Ξένου



Ονομάζαμε Γιώτα Ξένου. Παιδί της διασποράς με μια καρδια γεμάτη Ελλάδα. Σας στέλνω την αγάπη μου μέσα από όλα αυτά που έχω γράψει. Έχω γράψει για όλους και για όλα. Μη ξεχνάτε την πατρίδα μας. Σε όποια γωνιά της γης και να βρίσκεστε!

Κλαίω γιατί έρχεται βοριάς

                       

Κλαίω γιατί έρχεται βοριάς

Στην αγκαλιά της θάλασσας
Το φεγγαράκι κλαίει
Και με παράπονο πικρό
Τον πόνο του της λέει

Κλαίω γιατί έρχεται βοριάς
Και σύννεφο μεγάλο
Και δεν θα καθρεφτίζομαι
Στην αγκαλιά σου άλλο

Θα μπει μπροστά μας σύννεφο
Μαύρο να μας χωρίσει
Κλαίω γιατί ο άνεμος
Σε λίγο θα αρχίσει

Στην αγκαλιά της θάλασσας
Το φεγγαράκι κλαίει
Και με παράπονο πικρό
Τον πόνο του της λέει,

Κλαίω γιατι ο ουρανός
Το φως μου θα καλύψει
Και τη μεγάλη μου ομορφιά
Θα αργήσει να τη δείξει ,

Και εσυ θα αφρίζεις άγρια
Ολοι θα σε φοβούνται ,
Μάνες θα ψάχνουν για παιδιά
Και θα σε καταριούνται ,,,

Μα εγω σε άλλο ουρανο
Θα Βρίσκομαι μακριά σου ,
Εισαι σκληρή μα θα Ποθώ
Το όμορφο Αγκάλιασμα σου,

Γιώτα Ξενου !!!!1998 ,

Γιώτα Ξένου



Ονομάζαμε Γιώτα Ξένου. Παιδί της διασποράς με μια καρδια γεμάτη Ελλάδα. Σας στέλνω την αγάπη μου μέσα από όλα αυτά που έχω γράψει. Έχω γράψει για όλους και για όλα. Μη ξεχνάτε την πατρίδα μας. Σε όποια γωνιά της γης και να βρίσκεστε!

Τα γεροντάκια και ο μικρός ,

Τα γεροντάκια και ο μικρός ,

Οκτώ γερόντια πίνουνε
Σε ένα ταβερνάκι
Κρασί τους φέρνει συνεχώς
Ένα μικρό παιδάκι,

Δεκάξι είναι τα χρόνια του
Και τρεχει και δε φτάνει,
Τους κουβαλάει το κρασί
Και ας ξέρουν πως δεν κανει ,

Μεγάλη η ηλικία τους
Κάπου ογδόντα ας πούμε,
Πίνουνε ολοι και Εύχονται
Κι άλλη χρονια να δούνε ,

Πέρυσι ήταν κι άλλοι δυο
Μα φυγαν μακριά τους ,
Λιγόστεψε η παρέα τους
Και κλαιει η καρδια τους ,

Αρχίζουν να Τσουγκρίζουνε
Θεός χώρεσε τους λένε ,
Τι κρίμα που δεν ειναι εδω
Τραγούδια για να λεμε ,

Και αρχίσαν ολοι με καημό
Να τους μοιρολογούνε,
Και ο μικρός Θεώρησε
Γλυκά πως τραγουδουνε ,

Κάθισε στο τραπέζι τους
Με πίκρα τους κοιτάει
Γιατί ολοι, κλαίτε γέροντες,
Με πόνο τους ρωτάει ,

Πρωτοχρονιά ειναι σήμερα
Του είπανε με λύπη
Κάποιος αγόρι μου από μας
Του χρόνου θα μας λείπει ,

Γιώτα ξένου ,,1990 ‘’’

Γιώτα Ξένου



Ονομάζαμε Γιώτα Ξένου. Παιδί της διασποράς με μια καρδια γεμάτη Ελλάδα. Σας στέλνω την αγάπη μου μέσα από όλα αυτά που έχω γράψει. Έχω γράψει για όλους και για όλα. Μη ξεχνάτε την πατρίδα μας. Σε όποια γωνιά της γης και να βρίσκεστε!